Wolfje

 

Voor wie zich nog het detail herinnert…

Dit is de hele tekening.

 

Another work in progress

Het was alweer een lange tijd geleden dat ik krijttekeningen had gemaakt. Potloden zijn mijn ding zo niet en met de winter die komt – werd het al gauw te koud om op zolder te werken. Maar sinds kort heb ik een nieuwe schildersezel… en meer nog, die mag gewoon in de keuken blijven staan! Dat wil dus zeggen dat ik tijdens de winters de keuken mag gebruiken als ”atelier”.. echt tof.

Opeens had ik weer zin om krijttekeningen te maken. Een houten plaat aan de ezel, een A3 blad eraan en voila, ik kon ermee beginnen. Ik heb nog steeds het probleem dat ik niet lang aan een tekening kan werken, vandaar dat ik gemiddeld maar 30 tot maximum 90 minuten per dag teken… maar ik doe mijn best. Mijn schilderkunsten krijgen nu een rustpauze (de olieverf moet toch zowiezo drogen dusja..) en intussen oefen ik weer met mijn krijttekeningen. ^^

Mijn tekening is bijna af maar zit eigenlijk nog bomvol foutjes… maar goed, ik heb er al een foto van genomen en er een detail uitgeknipt om aan jullie te tonen. Maar dat is niet de hele tekening, die krijgen jullie pas te zien als de tekening af is.

 

Work in progress II

 

Work in progress

Laag 2, olieverf op doek. Nog niet afgewerkt.

 

Beginning

The moon drops one or two feathers into the field.
The dark wheat listens.
Be still.
Now.
There they are, the moons young, trying
Their wings.
Between trees, a slender woman lifts up the lovely shadow
Of her face, and now she steps into the air, now she is gone
Wholly, into the air.
I stand alone by an elder tree, I do not dare breathe
Or move.
I listen.
The wheat leans back toward its own darkness,
And I lean toward mine.

(-James Wright)

 

De waterput

 

Lysabild

 

In the top branches of the tree sat a girl all alone

But hope lived in her young mind

As the light danced in the red evening wind

Then life kissed her chin.

(- Valravn)

 

Hope

Hope is the thing with feathers
That perches in the soul,
And sings the tune–without the words,
And never stops at all,

And sweetest in the gale is heard;
And sore must be the storm
That could abash the little bird
That kept so many warm.

I’ve heard it in the chillest land,
And on the strangest sea;
Yet, never, in extremity,
It asked a crumb of me.

(-Emily Dickinson)